Duygular, yaşamımızda olup bitenleri anlamlandırmamıza, ihtiyaçlarımızı fark etmemize ve çevremizle ilişki kurmamıza yardımcı olur. Öfke, kaygı, üzüntü veya utanç hissetmek tek başına psikolojik bir güçlük değildir. Ancak bazı zamanlarda bir duygu çok yoğun yaşanabilir, sakinleşmek uzun sürebilir ya da o anda verilen bir tepki sonradan pişmanlık yaratabilir. Kişi öfkelendiğinde kırıcı sözler söyleyebilir, terk edilme korkusuyla ani kararlar alabilir veya dayanılması güç bir gerilimden kurtulmak için sonuçlarını düşünmeden davranabilir. Bu tür deneyimlerde önemli olan yalnızca duygunun şiddeti değil, kişinin duyguyla nasıl ilişki kurduğu ve duygunun davranışlarını ne ölçüde yönlendirdiğidir. Duygu düzenleme, duyguları bastırmak ya da sürekli sakin kalmak değil; duyguyu hissederken onunla ne yapılacağı konusunda seçim yapabilme kapasitesidir. Dürtü kontrolü de hiçbir dürtü hissetmemek anlamına gelmez; ortaya çıkan bir isteği veya tepkiyi hemen eyleme dönüştürmek zorunda kalmadan değerlendirebilmeyi içerir.

Duygusal tepkilerimizin biçimlenmesinde mizaç, biyolojik duyarlılık, gelişimsel süreçler, erken dönem ilişkiler ve yaşam boyunca öğrendiğimiz baş etme yolları birlikte rol oynayabilir. Çocuklukta yoğun duyguları karşısında anlaşılmak ve yatıştırılmak, kişinin zamanla kendi duygularını düzenleme becerilerini geliştirmesine katkıda bulunabilir. Buna karşılık duyguların sürekli küçümsendiği, cezalandırıldığı veya öngörülemez tepkilerle karşılandığı ortamlarda kişi duygularını tanımakta, ifade etmekte ya da taşımakta zorlanabilir. Bununla birlikte her duygu düzenleme güçlüğünü erken dönem travmaya bağlamak doğru değildir; uyku yoksunluğu, uzun süreli stres, dikkat ve dürtüsellikle ilişkili özellikler veya eşlik eden ruhsal sorunlar da belirleyici olabilir. Bazı kişiler duygularını bastırmayı, bazıları ortamdan uzaklaşmayı, bazıları ise hızla harekete geçmeyi öğrenmiş olabilir. Geçmişte bir duyguyla baş etmek için geliştirdiğimiz yöntem, bugünün koşullarında aynı ölçüde işlevsel olmayabilir. Bu nedenle kişinin yalnızca ne hissettiğine değil, bu duyguyla baş etmek için hangi yolları kullandığına da bakmak gerekir.
Dürtüsel davranışlar kimi zaman yoğun bir duygudan hızla uzaklaşmanın veya geçici olarak kontrol hissi kazanmanın yolu hâline gelebilir. Örneğin tartışma sırasında ilişkiyi bitirmekle tehdit etmek, anlık öfkeyi ifade etmenin veya incinmekten korunmanın bir biçimi olabilir. Benzer şekilde sürekli mesaj göndermek belirsizliği azaltmaya, bir anda geri çekilmek ise kırılganlık hissinden uzaklaşmaya hizmet edebilir. Bu tepkiler kısa vadede rahatlama sağlayabilir; fakat uzun vadede ilişkilerde güvensizliği artırabilir, kişinin kendilik algısını zorlayabilir ve pişmanlık döngülerini sürdürebilir. Burada her ani davranışı bir bozukluk belirtisi olarak görmek de doğru değildir. Duygusal yoğunluk, kişinin içinde bulunduğu gerçek koşullarla birlikte değerlendirilmelidir; bazen öfke veya korku, gerçekten ihlal edilen bir sınıra ya da güvensiz bir duruma işaret eder. Klinik açıdan belirleyici olan, tepkilerin ne kadar sık tekrarlandığı, ne kadar esnek olduğu, hangi işlevi gördüğü ve kişinin yaşamına neye mal olduğudur. Bu bakış, davranışı yalnızca durdurmaya çalışmak yerine onun ardındaki ihtiyaçları ve sürdürücü mekanizmaları anlamayı mümkün kılar.
Psikoterapide amaç kişinin duygularını ortadan kaldırmak veya her koşulda sakin kalmasını sağlamak değildir. Duyguların hangi durumlarda yoğunlaştığını, bedensel işaretlerini, onlara eşlik eden düşünceleri ve dürtüsel davranışların hangi işlevleri üstlendiğini birlikte anlamak önemlidir. Terapi sürecinde kişi duygularını daha erken fark etmeyi, onlara tahammül edebilmeyi, gerektiğinde yatışma yolları geliştirmeyi ve davranışa geçmeden önce farklı seçenekleri değerlendirmeyi öğrenebilir. Duyguların düzenlenmesi yalnızca bireysel bir beceri değil, güvenli ilişkiler ve yeni deneyimlerle gelişebilen bir kapasitedir. Bununla birlikte belirtilerin şiddeti, sürekliliği, işlevselliğe etkisi, eşlik eden psikiyatrik durumlar veya kişinin kendisine ya da başkalarına zarar verme riski nedeniyle bazı durumlarda psikiyatrik değerlendirme ve ilaç tedavisi de gerekebilir. Her yoğun duygu veya dürtüsel davranış ilaç gerektirmez; tedavi planı kişinin klinik ihtiyaçlarına göre belirlenir ve psikoterapiyle psikiyatrik müdahale birbirini tamamlayabilir. Amaç duyguları bastırmak değil, kişinin duygularını yaşayabildiği fakat davranışlarını yalnızca o anki yoğunluğa göre belirlemek zorunda kalmadığı daha esnek bir psikolojik işleyiş geliştirmesidir.